Çocuktum

Köyde geçti yedi yılım

dolu dolu

mutlu mutlu

yoksunluk nedir bilmedik

her şeyimizi verdi bize doğa ana

 

komşunun ineklerini güttüm

odunlar topladım evde ısınmak için

tarlada orak biçtim anamla

domatesleri topladım bahçeden

bakkal babam satsın diye

 

bekledim kapılarında dükkanın

banka kasasını bekler gibi

yalınayak ama mutlu

 

dutları topladım koca ağaçtan

ve düştüm, düştüm…

ama hep güldüm

 

bir neşe topuydu o dönem

hep yüzümde bir gülümse

hatırladığım

 

sonra İstanbul’a taşındık

çocuktum ben…

 

15ekim2010 (Bratislava-Viyana treni)

Çocuktum” üzerine 2 yorum

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s