Karşı adadaki balıkçının oğluyum

Karşı adadaki balıkçının oğluyum

 

Yıllardır görmedim babamın yüzünü

 

Her ay, adaya gitmeden önce Remzi Dayı

 

Kargolarım okuduğum eski gazeteleri

 

*

 

O bilmez benim gönderdiğimi

 

Okurken gazete sayfalarını sanki

 

Ellerimi tutar babam sevgiyle

 

*

 

Her babalar günü sabahı ise

 

Usulca gelirim köyüme

 

Sahilde dolaşır

 

Uzun uzuun bakarım adaya

 

Akşam çökerken buralara

 

Zehra Abla’nın pansiyonunda

 

Her zamanki odamda alırım yerimi  

*

 

Masam cam kenarında

 

Adanın tam karşısında

 

Beklerim fener yansın

 

diye umutla

 

(korkarım bir gün yanmayacak o fener!)

 

*

 

Masamda bir şişe şarap

 

Kadehimi babama kaldırırım

 

Yanınca fener

 

Bir umut ve gülümsemeyle

 

Sızana kadar masada

 

Seyreylerim adayı, feneri ve geceyi

 

*

 

Martı çığlıklarına uyanırım

 

Saatler sonra

 

Gözlerim çapaklı 

 

Fener çoktan sönmüş

 

Bir gülümsemeyle kalkar

 

Günaydın derim sokakta herkese

 

Kimse beni tanımasa da

 

Balıkçı kahvesinde çayımı içer

 

ve dönerim evime

 

*

 

Eşim ve çocuklarım hep merakta

 

Her babalar günü nereye gidiyorum diye

 

Sırrımı bir ben

 

Bir de babam biliyor 

 

*

 

Köyde babalar gününde

 

Fenerin bir başka yandığı söylenir

 

Bundandır o biliyor demem

 

17haziran2012 (bir babalar günü ertesi)

 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s