Lakabımız çocukluğumuzdur

Çocukluğudur insanın lakabı

 

Oynarken sokaklarda

 

Mahalle aralarında

 

Biri seslenir sana

 

İsmin bilmez ama

 

Sadece lakabını haykırır

 

“Zühtü!” der

 

“Sarııı!” der

 

“Karaa!” der

 

Çağırır seni

 

29mayıs2012

 

Not: Edip Cansever ustanın “Çocukluğudur insanın adı” dizesini okuyunca döküldü bu mısralar.

Denizde zaman yokmuş!

“Denizde zaman yok” (*)

 

Bundandır umudum

 

Kavuşmak için denize

 

Takıntılı olduğum zamanı

 

Bırakmak için ardımda

 

 

3nisan2012

 

(*): Edip Cansever “Ürperti” şiirinden bir mısra

 

Yolda olmaktır gerçek evim

Yolda olmaktır

 

 

Gerçek evim

 

 

Benim yuvam

 

 

Kanatlarımdır.

 

 

 

5mart2012

 

NOT: Bu mısralar Edip Cansever’in “Bazı kuşların yuvaları kanatlarıdır” mısrasını okuduktan hemen sonra yazılmıştır.

Kar, adamım kar

(Fotoğraf: Yıldıray Lise – Ankara Botanik Parkı – Uzun Eşek Oynayan Çocuklar Heykeli)

 

Kar, adamım kar

 

Örter ya yeryüzünü

 

Pamuk örtüsüyle

 

Birbirinden farklıymış ya her tanesi

 

 

Bana da neşe katar

 

Gönül kumbaramda çoğalırlar bir bir

 

Mutlanırım

 

Huzura gark olurum

 

Yüzümde garip bir gülümseme

 

Geçerim kendimden

 

 

Kar tanesi olup

 

Kavuşurum toprağa

 

Üzerime düşer kardeşlerim

 

Sıkışırız

 

Tıkış tıkış

 

Mahşeri kabalalık

 

Ben mutlanırım

 

 

Kar, adamım kar

 

 

2010yılındanbirgün

 

Not: Edip Cansever’in “Sonrası Kalır 1 Bütün Şiirleri” kitabı arasında buldum bu mısralarımı