Kar yağınca

Kar yağınca uyku tutmaz beni

İçim dışım bir hoş olur

Kitaplıktan indiririm şiirleri

Kar taneleri eşliğinde okurum

Gecenin köründe

Kar hala devam ediyor

Radyodan bir ses duyarım

Yarın sabah tatilmiş okullar

Kim bilir hangi çocuğun

Duası kabul oldu?

Kar yağınca

Sanki melekler iniyor

Yeryüzüne

İlhama bürünüp

Sokak lambasının önünden

Geçerken her kar tanesi

Bir kez daha gülümsüyor

Bana

İşte buradayım der gibi

Her kar tanesinde bir harf gizli…

29şubat2012

Kar, adamım kar

(Fotoğraf: Yıldıray Lise – Ankara Botanik Parkı – Uzun Eşek Oynayan Çocuklar Heykeli)

 

Kar, adamım kar

 

Örter ya yeryüzünü

 

Pamuk örtüsüyle

 

Birbirinden farklıymış ya her tanesi

 

 

Bana da neşe katar

 

Gönül kumbaramda çoğalırlar bir bir

 

Mutlanırım

 

Huzura gark olurum

 

Yüzümde garip bir gülümseme

 

Geçerim kendimden

 

 

Kar tanesi olup

 

Kavuşurum toprağa

 

Üzerime düşer kardeşlerim

 

Sıkışırız

 

Tıkış tıkış

 

Mahşeri kabalalık

 

Ben mutlanırım

 

 

Kar, adamım kar

 

 

2010yılındanbirgün

 

Not: Edip Cansever’in “Sonrası Kalır 1 Bütün Şiirleri” kitabı arasında buldum bu mısralarımı