Kar, adamım kar

(Fotoğraf: Yıldıray Lise – Ankara Botanik Parkı – Uzun Eşek Oynayan Çocuklar Heykeli)

 

Kar, adamım kar

 

Örter ya yeryüzünü

 

Pamuk örtüsüyle

 

Birbirinden farklıymış ya her tanesi

 

 

Bana da neşe katar

 

Gönül kumbaramda çoğalırlar bir bir

 

Mutlanırım

 

Huzura gark olurum

 

Yüzümde garip bir gülümseme

 

Geçerim kendimden

 

 

Kar tanesi olup

 

Kavuşurum toprağa

 

Üzerime düşer kardeşlerim

 

Sıkışırız

 

Tıkış tıkış

 

Mahşeri kabalalık

 

Ben mutlanırım

 

 

Kar, adamım kar

 

 

2010yılındanbirgün

 

Not: Edip Cansever’in “Sonrası Kalır 1 Bütün Şiirleri” kitabı arasında buldum bu mısralarımı